۱۳۸۵ خرداد ۲۴, چهارشنبه

پنجشنبه ۲۵ خرداد ۸۵


وبلاگ يك جوراهايي نمود فرديت آدم هاست. جايي براي اينكه دنيا را از دريچه چشمان خودمان ببينيم و بنويسم. اما وقتي آدم قطره اي مي شود در دريا و خودش را از يادمي برد. نوشتن در وبلاگ هم سخت مي شود. حرف براي گفتن از اين روزهاي عزيز و لعنتي زياد دارم. اما حالا هيچ وقتي براي نوشتن از خودم و براي خودم ندارم.
فارغ از همه اتفاقاتي كه افتاد من اين روزها لحظه هاي نابي را تجربه كردم. لحظه هاي نابي كه سخت بودند. خيلي سخت اما همانقدر هم زيبا بودند. تجربه اين لحظه ها را حتما مي نويسم.
تا من خودم را دوباره پيدا كنم و بشوم مريم صورتك، اين نوشته محشر نوشين عزيزم را بخوانيد:
ترديد نكنيد كه ما زنان اين قوانين ناعادلانه را بالاخره تغيير خواهيم داد چون روز 22 خرداد امسال، مردان جديد امروز ايران نيز با حضور پرشمارشان، نشان دادند كه آن‎ها هم اين قوانين را نمي‎خواهند. همه‎ي كساني را كه بازداشت كرده‎ايد، آزاد كنيد و به جاي احضار و بازجويي و به خانه‎ي اين و آن رفتن (افزون بر شايعات ترس‎آور و ايجاد فضاي دلهره و ارسال اس. ام. اس هاي تهديد‎كننده قبل از برگزاري تجمع) حداقل ميان تصميم‎سازان‎تان جلسه‎اي بگذاريد، لااقل قطعنامه‎اي را كه نگذاشتيد در تجمع بخوانيم جلوي‎تان بگذاريد و با آرامش و طمانينه ببينيد زنان هم‎وطن‎تان واقعا چه مي‎خواهند؟
تا وقتي قوانين موجود، ما زنان را به عنوان انسان و شهروند برابر اين جامعه نپذيرد، ما نه خانه‎اي داريم و نه شهري. اين قوانين را تغيير دهيد تا احساس كنيم خانه‎اي داريم تا شما بتوانيد سراغ‎‏اش بياييد.
 ادامه...

اين نامه را كه هم براي آزادي دستگير شدگان است ديده ايد؟
اين نوشته اولش را خيلي دوست دارم. به خصوص حالا كه مي دانم قط نوشته نيست و همه در كنار هم هستيم. چه انهايي كه امدند و چه انهايي كه نيامدند.
گفته بودی می روی
می روی تا خواسته ات را، این کمترین آرزویت را، فریاد بزنی
می روی تا بغض فروخورده سالیانت را باز هم در گلو بشکنی

گفته بودم خسته ام
از خواستن
از فریاد
از بغض
از آرزوها خسته ام

رفتی و از دیروز چشم به راهت نشسته ام
اکنون اما
از انتظار خسته ام

می آیم
از پی ات
می آیم ...

۱۳۸۵ خرداد ۱۷, چهارشنبه

جمعه ۹ تیر ۸۵
سرشار از انرژي ام اين روزها. انرژيي كه با اميد توام شده و مرا به جلو مي راند.اين هجوم امواج انرژي‌زا از همان شب 22 خرداد شروع شده است. از همان شب لعنتي كه تا صبح بيدار بودم و دلنگراني يك لحظه رهايم نمي كرد. اما در كنار همه اين دلشوره ها و ترس ها ، اميد هم بود و شوقي كه در آن اوضاع و احوال، كمي غيرعادي بود. انگار كه بخواهم پوششي دروغين بر روي ترس‌ها و دلشوره ها و نگراني هايم بگذارم.شوق و هيجان من اما واقعي تر از آن بود كه بتوانم ناديده اش بگيرم.
آن روزها داشتم كتاب «سناتور» را كه پروين اردلان عزيز و نوشين احمدي خراساني نازنينم نوشته‌اند مي‌خواندم و درست به همان جايي رسيده بودم كه «مهرانگيز منوچهريان» داشت براي تغيير قوانين مدني زن ستيز تلاش مي‌كرد.باقي قصه را كه چطور اين تلاش ها منجر به اصلاحات نيم بندي در قانون خانواده شد و بعد ازانقلاب همه‌اش دود هوا شد و تظاهرات 5 روزه هزاران نفري زنان هم نتوانست كاري از پيش ببرد را قبلا در كتاب «جنبش حقوق زنان در ايران» خوانده بودم وحالا وقتي مي ديدم كه ما داريم تلاش مادران و مادربزرگ‌هايمان را از سر مي گيريم و بار ديگر صداي اعتراضمان را بر اين قوانين نابرابر بلند مي‌كنيم، شور و شوق و اميد به تغيير اين وضعيت نه كه جاي ترس هايم را بگيرد اما كمك مي كرد تا با لبخند پا به ميدان هفت تير بگذارم و به ادامه اين راه اميد ببندم.
22 خرداد امسال، آنقدر همه چيز متفاوت بود كه من حتي مجال آن را نيافتم تا پارچه اي را كه خودم روي آن نوشته بودم «ما زنيم، انسانيم، شهروند اين دياريم، اما حقي نداريم» را بر دست بگيرم. اما مطمئنم كه آن روز با همه سختي‌ها و هزينه‌هايي كه برايش پرداختيم نقطه عطفي در تلاش پيگير زنان ايراني براي احقاق حقوقشان است.
22 خرداد امسال فقط فعالان جنبش زنان نبودند كه به خيابان آمده بودند، ان روز ميدان هفت تير مملو از زنان و حتي مرداني كه فراخوان ما به گوششان رسيده بود و آمده بودند تا در كنارمان باشند. وقتي كه تجمعمان را به زور باتوم و كتك و دستگيري بهم زدند و حتي فرصت خواندن قطعنامه را هم به ما ندادند همه غصه من از اين بود كه زحمتمان هدر رفت و صدايمان شنيده نشد. اما وقتي ديدم تا چند روز بعد هم در تاكسي و اتوبوس حرف تجمع زنان براي حقوق برابر است، خواهرم مي‌گويد در دانشكده شان بچه ها داشته اند درباره تجمع حرف مي زده اند، دوستم مي‌گويد زن هاي فاميلشان دست جمعي براي تجمع آمده بودند، بچه ها در وبلاگ‌هايشان مي‌نويسند كه چقدر با رهگذران آن روز درباره حقوق زنان حرف زده‌اند و اين حرف‌ها چقدر موثر بوده و آن‌هايي كه آن روز دستگير شده اند از كساني مي‌گويند كه آن روز فقط از ميدان هفت تير رد مي‌شده‌اند اما بعد از دستگيري و فهميدن ماجرا گفته‌اند در حركت‌‌هاي بعدي حتما خواهند آمد و ...... خيالم راحت مي‌شود كه تجمع‌مان موفقيت‌آميز بوده، صدايمان شنيده شده و ما تنها نيستيم.
همه فشاري طاقت فرسايي كه اين روزها متحمل شديم، به نور اميدي كه قلبم را روشن كرده مي‌ارزد. اين روزها هر وقت هم كه كمي خسته مي‌شوم وخسته مي‌شويم، حرف نوشين را به ياد خودم و دوستانم مي آورم كه با اطمينان نوشته: « ترديد نكنيد كه ما زنان اين قوانين ناعادلانه را بالاخره تغيير خواهيم داد.» و لبخند همه چهره ام را مي‌پوشاند.

** زنستان شماره هفت هم به روز شد. در بخش راوي زن است اين شماره مطلبي با عنوان «وبلاگستان، تريبوني براي جنبش زنان» نوشته ام و تجمع را از نگاه بلاگرها بررسي كرده ام.
مطالب:
پروين اردلان: «فضا شكني زنانه در 22 خرداد»
منصوره شجاعي :«اين فضا فضاي شهر ماست»
و سيمين مرعشي:« مطالبات زنان و ”زمان مناسبي“ که هرگز نمي‌‌آيد»
هم بحث هاي خوبي را درباره تجمع مطرح كرده اند.
پرونده اين شماره هم سفر است. با مطالبي از بر و بچه هاي فمنيست ميراث خبر، هر چند اين نوشته هاي ساقي و شبنم با آن چيزهايي كه براي خبرگزاري مي‌نويسند خيلي متفاوت است و البته خواندني.

حیرانی