پست‌ها

نمایش پست‌ها از December, 2010
همه جا سپید سپیده.  برای اینجا که مردمش فقط باران را می شناسند، برف هم هیجان دارد و هم گیج‌شان می کند. برای من اگر وقت داشتم که بروم وسط برف‌ها راه بروم، آرامش بود این همه سپیدی. وقت ندارم اما. این روزها مدام می دوم و از همه دنیا عقبم.. دلم می خواست این روزهای آخر سال را می رفتم وسط  خیابان و دل می دادم به نوازنده های دورگردی که وسط این برف و سرما  آهنگ کریمس می زنند ومی خوانند، به جای این آرزوهای سرخوشانه چپیده ام زیر پتو و باید این سه روز آخر سال را تمام وقت کار کنم که  لپ تاپ به کول سفر نروم.
کار جدیدم را دوست دارم. من را یاد روزهایی می اندازد که از صبح تا شب می دویدم و شاد بودم و راضی و مطمئن. یاد آن یک سالی که اولین تجربه جدی کارم بود و اینقدر انرژی داشتم که ساعت 6 و 7 بعد از کار می رفتم کتابفروشی داروک توی کوچه پس کوچه های تخت طاووس و تا ساعت یه ربع به نه می نشستم توی نیم طبقه کوچک طبقه بالای کتابفروشی، هی کتاب می خواندم و چایی می خوردم وهر شب آن یک ربع را تا سر پل تخت طاووس می دویدم که به آخرین اتوبوس شب برسم.

دلم برای چیزهای کوچک تنگ می شود. برای اینکه مثلا یه دفعه ای یکی مان بزند زیر آواز و آن یکی دنباله اش را بگیرد. برای اینکه صبح‌ها وسط خواب و بیداری غلط بخورم و خودم را در آغوشت جا کنم. برای لیوان های چایی که برایم می ریختی و سرد می شد اینقدر که سرم توی کامپیوتر بود. برای فیلم دیدن هایمان. برای اینکه من را بنشانی یک گوشه و برایم کتاب بخوانی. برای اینکه دوربین بدست بیافتیم دور شهر، برای تماشا کردنت وقت تعریف کردن هزار و یک ماجرایی که همیشه داری. برای همین چیزهای کوچکی که اسمش زندگی است.
چندپاره می شم وقتی آدمی که نفسم به نفسش بنده، من را یک جور دیگه می خواد و من، نمی تونم اونی باشم که دلش می خواد.  
شاید یکی از معدود چیزهایی که این بار تحمل ناپذیر هستی را سبک می کنه، داشتن آدمیه که قلبت را سرشار کنه.
حالم خوب نیست. نه حوصله نقاب آدم خوش و شاد گذاشتن دارم. نه حوصله اینکه توضیح بدم چرا حالم خوب نیست. اصلا توضیح نداره. همه چی خوبه. همه نگرانی های این چند ماه هم برطرف شدن و من الان کاملا مصداق آدمی ام که خوشی زده زیر دلش و داره بهانه می‌گیره. بهانه‌هاش دلیل ندارن، اما واقعی ان. اینقدر واقعی که بی بهانه گریه می کنه و وسط گریه خنده اش می گیره از اینکه خل شده کاملا. دلم هیچی نمی خواد. حتی دلم خونه ام را هم نمی خواد اینقدر که به خودم گفتم تو دیگه خونه نداری. اینقدر که شبها خواب می بینم برگشتم و هیچ کس منتظرم نیست، که من هیچ جا را نمی شناسم. که هیچ تلفنی جواب نمی ده. اینقدر که دیگه از همه می ترسم. مثل آدمهای دیوانه می شینم هی وبلاگ این زنهایی که مدام زیر خشونتن، کتک می خورن از شوهراشون، خیانت می بینن، جایی را ندارن برن، یا می تونن برن و جراتش را ندارن می خونم و هی غصه می خورم وحرص می خورم و فکر می کنم چقدر این زنها شبیه اون زنهایی اند که وبلاگ نداشتن، اما زندگی شون همین شکلی بود و هر شب یکی شون برام قصه می گفت.
دیروز خوب بودم. بعد گمانم دو هفته ابروهام را برداشتم و توی آینه زل زدم به خودم…
دیشب خواب دیدم رفتم خونه، هیچ کس خونه نبود. هیچ تلفنی جواب نمی داد. آدرس هیچ کسی یادم نبود.هر شماره ای را می گرفتم می گفت در دسترس نیست. دلم می خواست برگردم. نمی شد.

..

کتاب «مصطفی شعاعیان و رمانتیسم انقلابی» را هم دست گرفتم اینقدر که عادت کردم چند کار را همزمان انجام بدم و قرارم نمیگیره بشینم سر یک کار فقط.
چقدر وقایع سالهای دهه 40 شبیه این سالهای ما است. چرا تاریخ هی برای ما تکرار می شه و هربار فقط رنگ و لعابش عوض شده؟
**یادم باشه که به قول م. قائد عزیز: «هیچ حقیقت مطلقی وجود ندارد و همه عقاید بشر نتیجه ادراک ها و عادات او در نگاه کردن، دیدن و قضاوت کردن است»
امروز نت الهه را که خوندم که از خلوتی کتابفروشی شون نوشته بود، تازه یادم افتاد چند وقته چقدر کم کتاب می خونم. بهانه هم دارم ملس. می گم فارسی نخونم که برای زبانم بده. انگلیسی هم بهم لذت نمی ده و جز چیزهایی که مجبورم چیزی نمی خونم و می شم از این جا رانده و از اونجا مونده. خجالت کشیدم از خودم که چقدر کم حواسم به خودم هست و بعد غر می زنم که چرا سرحال نیستم.
حالا بعد یک روز پر کار که  حسابی شیره ام کشیده شده، ظلم، جهل و برزخیان زمین، محمد قائد را که نصفه کار ول کرده بودم، دست گرفتم، سی دی ابرها را گذاشتم توی کامپیوتر و دارم خوشگذرانی می کنم.
دلم می خواد اینجا بشه یه جور دفتر یادداشت روزانه، ازاونایی که می آیی می نویسی چی کار کردی وچیکار می خواهی بکنی و چیکارا دلت می خواد بکنی که منظم بشی. از 14 سالگی همیشه یکی از این دفترها داشتم که کارهام و فکرهام را توشون می نوشتم. الان همه اون دفترها توی یک کارتون بزرگ طناب پیچ شده هزار لا چسبکاری شده که وسط هر لایه چسب هم سه تا امضا کردم، توی زیر زمین خونه مونه. طبیعتا نمی تونستم  با خودم بیارمشون اینقدر که سنگین بود و طبیعتا دوباره نمی تونم از اون دفترا داشته باشم اینقدر که  بعد چند وقت باز سنگین می شن حتما و این دفعه حتی یه زیر زمین هم ندارم که بذارمشون اونجا. یک مدت توی ورد می نوشتم. یک مدت یعنی چند سال. خیلی مرتب. بعد ولش کردم. نمی دونم فرق می کنه صفحه ورد با صفحه کاغذ. وبلاگ ولی مثل همون دفترچه هه می مونه.خب نمیشه همه چی را نوشت چون به هر حال خونده میشه و من توی یک خانه تمام شیشه ای راحت نیستم خیلی. حتی اگه مثل اینجا متروک باشه و یک زن ذوزنقه ای بنویسدش. ولی دلم می خواد دوباره بشه چیزی شبیه دفترچه یادداشتم که بقول یکی بار ذهنم را سبک کنم تا جا برای بقیه چیزها داشته باشه. هیچ وقت رو…

.....

دیروز عکسش را توی اینترنت دیدم. همینطوری وسط کار گفتم برم سایته را دوباره چک کنم که پیداش کردم. یه خونه نقلی یک خوابه، با پنجره‌های رو به خیابون و کاناپه کنار شومینه.اینقدر وسوسه کننده بود کهزنگ زدم برم ببینمش. نزدیک کانال آب بود وبا یک ربع پیاده روی می رسیدم بهدانشگاه.اتاق خواب زیر شیروانی وپنجره های رو به یک خیابان پر از کافه چیزی نبود که بتونم ازش بگذرم. خیلی بزرگ نیست. اما برای یک زندگی جمع و جور، کافیه. اینقدر هست که بشه وسائل هام را طوری توش بچینم که شبیه خونه بشه. شاید هم دیوارهاش را رنگ زدم و روی یکی از دیوارهاش یک نقشه بزرگ جهان زدم، تا یادم باشه کجاها قراره برم و چیکارها قراره بکنم. شاید همین فردا چمدان ها را ببرم خالی کنم وسط خونه و همون جاهر چهارتاشون را بندازمشون توی سطل آشغال سر کوچه.. اینقدر توی این دو سال آینه دقم بودند که تا چند وقت می خواهم بدون چمدان سفر کنم. نه که از زندگی چمدونی خسته شده باشم. از اینکه سنگینند خسته ام. خوبه که همه زندگی آدم سه، چهار تا چمدون باشه. خوب نیست اما مجبور باشی همه زندگی ات را از استوا بکشی تا نزدیک های قطب. ازدیروز هی دارم نقشه می کشم برا…
چراهی دلش می خواد فرار کنه از همه جا و همه کس؟ چرا هیچ جای این دنیا دیگه امن نیست؟ چرا نمیشه چشم ها را بست و به هیچی فکر نکرد؟چرا چشمهاش با پلک های بسته هم می بینن؟

....

یک وقتهایی در زندگی هست که تنهایی یه غول بی سر و دم میشه که هیچ طوری نمیشه نادیده اش گرفت. اینقدر واقعی جلوت می ایسته که حتی نمی تونی به خودت امید فرداهایی را بدی که شاید نباشه. اینجور وقتها آدم پناه می بره به خاطره هاش. به کتابخانه ای که از نوجوانی آرام آرام درست کرده، به کوچه پس کوچه های خیابان خانه پدری، به عروسک‌هایی که مادر بافته، اصلا به آغوش شان، به آغوش آنها و ادمهای دیگری که دوستشان دارد. هیچ کدام اینها که نباشد، تنهایی می شود یک درد بی درمان که فقط باید بپذیری اش و نترسی از آن و هی به خودت بگویی که زورش به تو نمی رسد.
توی دنیای واقعی می خندم به هرچی غم و ترسه، به تنهایی رو نمی دم. و همه چی را به مسخره می گیرم که بگذره این روزها. اینجا ولی دلم می خواد غر بزنم. خوبی اش به اینه که مثل یه خونه متروکه می مونه که هیچ کس از دور و برش رد نمیشه.
پنج شنبه، بعد از شکایتم از اونهمه گیج و ویجی این روزها رفتم برای خودم خیابان گردی، کافه نشینی، نمایشگاه عکس، گالری نقاشی، رفتم برای خودم بلیط جشنواره فیلم گرفتم. رفتمو رستوران ایرانی برای ناهار و ایتالیایی برای شام و ورزش حتی. همه اینها را ی…