۱۳۹۱ شهریور ۵, یکشنبه

ریشه‌های بدون رنگ

ددلاینم چهار روز دیگه تمام می شه. تزم اما تمام نشده هنوز. ایمیل زدم دانشگاه، گفتم هم اینکه من دو ماه دیرتر از بقیه شروع کردم و هم کمی حالم خوش نبوده این مدت. گفتن اوکی است فقط یک نامه می تونی بیاری که حالت خوش نبوده؟
به روانکاوم که گفتم، توصیه کرد برم جی پی، اینجا وقتی مستقر می شی باید بری نزدیک ترین مرکز درمانی  ثبت نام کنی و همه امور پزشکی ات را از از اونجا پیگیر کنی. رفتم وقت گرفتم. مترجم هم خواستم. ترسیدم نتونم  کابوس‌ها و ناخوش احوالی‌این دوران را به انگلیسی توضیح بدم.
فقط هم ناخوش احوالی روحی نبود. احساس می کردم هرمونهایم هم ایراد پیدا کرده اند و هی بالا و پایین می شوند و حتما یک بخشی اش هم کاملا فیزیکی است.
همه چیز اما خیلی بد بود. یک طور عجیب و غریب و لوسی اذیت شدم و الان هم که یادش می افتم دارم ناخودآگاه دندان‌هام را به هم فشار می دم.
مهمترین چیزی که تجربه کردم اینه که  هیچ وقت در یک همچین موقعیت هایی سراغ مترجم نمی رم. بودن یک آدم دیگه که درکی از دشواریهای احساسی من نداره، بیشتر اذیتم می کنه. ضمن اینکه خودم هم از پسش برامدم و  واقعا نیازی به مترجم نبود و فقط نشسته بود کامنت های نامرتبط می داد.
دومی اش هم اینکه دفعه بعد که لازم بود برای یک همچین چیزی دکتر برم، برم و بگم که روانپزشک می خواهم نه یک دکتر معمولی که با مشکل من مثل سرما خوردگی برخورد می کنه و خیلی  عادی از من  درباره چیزی می پرسه که بعد شش ماه هنوز نتونستم  در موردش با روانکاو خودم حرف بزنم و هردفعه موکولش می کنم به بعد.الان واقعا نمی دونم جلسه بعد دلم می خواهد به جلسه امن و مطمئن روانکاوی خودم برگردم یا نه؟ در این شش ماهی که ماهی دو بار پیش روانکاو می روم کم کم داشتم یخ های دور و برم را می شکوندم و این برای من که آدمی با مرزهای مرئی و نامرئی فراوان است، قدمی بزرگ بود. الان ازخودم عصبانی هستم.
 
ایرلند که بروم، شاید لازم داشته باشم یک سر سراغ همان دکتر خله خودم بروم که فقط با ادم حرف می زند و حرفهایش  حتما از قرص‌هایی که این خانم دکتر اینجا بعد 15 دقیقه ویزیت نوشت، موثرترند. طبیعتا قرص ها را نمی خورم. حداقل تا وقتی که با یک دکتر دیگر چک کنم.
 
از مطبش که بیرون آمدم اینقدر عصبانی بودم که فکر کردم شاید یک بند و ابروی حسابی حالم را بهتر کند. رفتم ارایشگاه ایرانی سر خیابانمان و چهار ساعت بعد با یک جفت ابروی خوشگل، یک کله رنگ کرده و ناخنهای مانیکور شده بیرون آمدم. کلا این دومین بار در عمرم بود که موهایم را رنگ می کنم. اولین بار که مانیکور می کنم و بعد از یک سال و دو ماه لندن بودن، سومین باری که ابرو دست آرایشگر می دهم. ولی تاثیر داشت. هم خوشگلتر شدنم تاثیر داشت و هم چهار ساعت معاشرت کردن با زنهایی که می آمدند آرایشگاه وحتی خود آرایشگرها. یک طوری از دنیای خودم که پر از کلمه و صدا است و تصویرهایش اغلب توی مانیتور هستند، پرت شده بودم جایی که نه خبری از خبر  و گزارش بود و نه صدای آدمها از توی جعبه بیرون می آمد.
شهین خانوم، بهم گفته که ماهی یک بار باید بروم ریشه موهایم را رنگ کنم...... اگر  رنگ کردن ریشه‌ها، ترس‌ها و ناامنی‌ها را از  یادم ببرد  حتما می روم.
 


۱۳۹۱ شهریور ۲, پنجشنبه

از خوشی و ناخوشی

از رنج‌ها: کشف جدید من، تقسیم وظایفی هست که بدنم داره. بعد از چند وقت رصد کردن خودم و احوالاتم به این نتیجه رسیده ام که وقتی روزها حالم خوب است، شبها کابوس می بینم و وقتی که روزهای خوبی ندارم، از کابوس هم خبری نیست. یک تقسیم وظیفه خیلی دقیق که بشود کمی نفس بکشم. دو روز پیش به خانم گ گفتم که الان تقریبا سه هفته است که هیچ کابوسی ندیده ام و می خواستم جلسه بعد بگویم که فعلا بی خیال کابوس ها باشیم و یکی دیگر از بقچه های که چپانده بودم گوشه کمد دست بگیریم. بدنم اما آلارم داد که نچ نمی شود.
خوبی این رصد کردن خودم در طول هفته و بیانش برای خانم ش در آخر هفته این است که یاد می گیرم چطور با خودم مدارا کنم که بیشتر شاد باشم و کمتر رنج ببرم. مهمتر از ان هم اینکه رنج‌هایم را بقچه نکنم بمانند فقط برای خودم و شبها هیولا شوند. دیروز توی قطار برای ش از ماجرایی گفتم که از دو سال پیش بغض شده بود توی گلویم. باورش نمی شد  آدمهایی آنهمه نزدیک به من چنان کرده باشند و و می‌پرسید چرا هیچ وقت حتی برای او هم تعریفش نکرده ام؟ جوابش ساده بود: نمی توانستم. توانایی بیانش را نداشتم. حالا اما، حداقل اینقدر هی بقچه ها جورواجورم را باز کرده ام و ولو کرده ام توی افتاب که نمی خواهم ازشان فرار کنم و خجالت نمی کشم از رنجی که به من داده اند.

از خوشی‌ها: هفته دیگر این موقع دابلینم. کنار ر نازنینم، پای بساط صبحانه نشسته‌ام و با سرخوشی برای خودم نان و عسل لقمه می‌گیرم. دلم برایش تنگ شده. تمام این چهار سال گذشته را بیشتر از هرکسی کنارم بوده و نگذاشته گرد غم و نگرانی روی چهره ام بنشیند. هم سن هم هستیم و من حتی یک ماه و چند روز از او بزرگترم، اما انقدر مراقبم بوده که یادمان می رود من بزرگتر هستم. روز عروسی اش یکی از بهترین روزهای زندگی ام بود و بیشتر از عروسی خودم هیجان زده و سرخوش بودم. اینها را هم که اینجا می نویسم یعنی دلم برایش دارد پر می کشد. برای خودش، برای دابلین، برای دوستان دابلینی‌مان که اینطور با دقت و مهربانی من را به آنها وصل کرده. یک هفته ای قرار است دابلین بمانم و از الان برای مهمانی که قرار است بگیریم و فسنجانی که قولش را داده ام و خیابان‌گردی هایمان دلم دارد پر می زند.

از سرخوشی‌ها: افسردگی‌های قبل از پریود که چند ماهی بود گم و گور شده بودند، دوباره برگشته‌اند. یاد گرفته‌ام که اگر میدان بدهم جا خوش خواهند کرد و مثل دفعه قبل جدالمان به ماه‌های متوالی می کشد. دو روز اول را کاملا آف بودم و نمی شد تکان بخورم. گزارش هفتگی ام را ننوشتم. فصل نیمه تمام هم همچنان نیمه تمام است. در عوض رفتم چهار لیوان آبجو زدم و دو تا بار جدید امتحان کردم و حالم خوب شد. هم روز حالم خوب بود و هم اینکه شب کابوس ندیدم.  دیشب هم رفتیم سینما پیک‌نیک. کنار رود تایمز یک قصر بزرگی هست که البته قبلا قصر بوده و الان یک مرکز فرهنگی بزرگ است به نام "سامرست هاوس" که حیاط بزرگش هر فصل سال هزارتا برنامه هیجان انگیز دارد. زمستان ها می شود پیست اسکیت، بهار گل کاری اش می کنند، پاییز فصل کنسرتهای جورواجور است، گاهی پر از فواره های آب می شود و بچه ها با مایو و بدون مایو وسطش آب بازی می کنند و اخرهای تابستان هم می شود سینمای سر باز.


 هوا که تاریک می شود صفحه بزرگ سفید  دیوارش را می‌پوشاند و قهرمان‌های فیلم روی آن زندگی می‌کنند. مردم هم از دو سه ساعت قبل فیلم با زیر انداز و پتو و بالش و یک سبد پر از خوراکی و نوشیدنی بساط می‌کنند و فیلم که شروع می‌شود ولو می شوند جلوی پرده سینما و برای هنرپیشه‌ها هورا می‌کشند.
از چند ماه پیش بلیط را خریده بودیم و منتظر دیدن دوباره "پاریس تگزاس" بودیم. پارسال هم "تلما و لوئیز" و "این د مود اف  لاو" را روی همان دیوار دیده بودیم. بیشتر از دیدن فیلم روی پرده به آن بزرگی و زیر آسمان فراخ، آن پیک نیک قبلش و ولو شدن برای دیدن فیلم است که مزه می دهد. 

از دلخوشی‌ها: رسیده ام به آنجایی که شاعر می گوید: هرکجا هستم باشم، آسمان مال من است، پنجره، فکر، زمین، عشق، هوا مال من است.

۱۳۹۱ مرداد ۳۱, سه‌شنبه

دردی که مال تو نیست

از زندان و زنان زندانی که حرف می زنم، همه چیز در مود مسخره بازی و خنده بازار است، به جای بدی اگر برسم ماجرا را قطع می کنم و بدترین ماجراها را با خنده تعریف می کنم.  بعد، تعریف هایم که تمام می شود، همان لحظه ای که همه دارند روده بر می شوند، یکی از زنهایم خجالت می کشد از خنده هایم، آن یکی دیگر که جنس این خنده ها را می شناسد، ترس برش می دارد و هردوتایشان  با هم می‌خواهند که من اصلا چیزی نگویم که کارم به جایی نکشد که فردا صبح، وقتی مستی از سرم پریده و بلبل زبانی یادم رفته، پرت شوم توی آن راهروی ال شکل و بچسبم به آن لوله آب گرم جلوی تلفن های بند و هی مچاله شوم توی خودم و بین خوشحالی برای خود آزادم و غصه برای آن دیگری های هنوز در بند سرگیجه بگیرم.

خیلی وقت بود که وقتی با خودم تنها بودم،همه چیز را انکار می کردم . قصه را طوری ساخته بودم که آن زن 26 ساله  پریشان و ناباور آن روزها من نبودم. بهانه ام این بود که شده ام از آنها که یک روز زندان بوده اند و اندازه ده سال داستان دارند. بهانه خوبی بود و خوب کار می کرد و من از زنی که هرجا می رفت داستان آدمهای پشت دیوار را با خودش می برد، شده بودم زنی که فقط وقتی ازش چیزی درباره آن روزها می پرسیدند حرف می زد، آن هم کوتاه  و بی داستان. می خواست که یادش برود. یادش نرفته اما و اصلا همینش عجیب است. چرا یادش نرفته؟؟؟ چرا همه چیز هنوز اینقدر جزئیات دارد؟؟

می بینی مدام در حال محاکمه خودم هستم؟ فرقی نمی کند که تعریف کنم یا نه؟ که خنده دارهایش را بگویم یا غصه دارهایش را؟ که همه چیز هنوز یادم باشد یا فراموششان کرده باشد؟ که بنویسم ازشان که دردش سبک شود یا بروم روانکاوی که خلاص شوم ازبار سنگینش... هرکاری کنم درد دارد. من چیزهایی را دیدم که دردی را مثل یک سلول سرطانی توی تنم پخش کرده. بدی اش این است که دردش مال خودم نیست که بتوانیم کنار بیاییم با هم، بدی اش این است که من فقط نظاره گر بودم. هرقدر هم که بگویم در یک سلول بودیم، بین دنیای من و دنیای آنها هزار سال نوری فاصله است. ساده ترینش اینکه الان من توی خانه امن خودم در لندن نشسته ام و آنها اگر پای دار نرفته باشند، هنوز گوشه همان جایی هستند که پنج سال پیش با هم بودیم. بیرون هم که آمده باشند وضعشان خیلی بهتر نیست.

نه می خواهم شریک دردشان باشم، نه می خواهم از آن خلاص شوم. شده مثل صلیبی که هرجا می روم روی دوشم است.گاه اینقدر به بودنش عادت می کنم که هی دنبال دلیل برای سنگینی شانه هایم می گردم و پیدا نمی کنم و نگران می شوم وباز هم یادم نمی اید که بارم را زمین نگذاشته ام.

اینجور وقتها و خیلی وقتهای دیگر دلم می خواهد فراموشی بگیرم. این نقش ادمی که یک روزی یک تجربه ای داشته و نمی شود ازش خلاص شود را دوست ندارم. از گریه هایم خجالت می کشم، لوس هستند و انگار شو باشد. شو آدمی که می خواهد بگوید من خیلی سختی کشیده ام و تجربه های دردناکی کشیده ام و ..... از خنده هایم خجالت می کشم، چون من حق ندارم زندگی آن آدم‌ها را با خنده تعریف کنم و اینکه این تنها راه گرفتن زهرش است و یعنی که زندگی حتی در انفرادی شب قبل اعدام هم جاری است و خنده گاهی تنها دیوار دفاعی آدمی است که جایی گیر کرده هم بهانه کافی برای خجالت زده بودنم نیست. از هردوتاشون می ترسم و فقط دلم می خواهد ساکت باشم و چیزی نگویم. 


خوبم؟؟

ف ایمیل زده که نگرانم است و پرسیده "خوبم؟". چهار روز پیش ایمیلش را گرفته‌ام و هنوز جواب نداده‌ام. تقصیر خودش است سوال سختی پرسیده و از آن آدم‌هایی هم نیست که بشود برایش نوشت: "خوبم عزیزم. چرا نگران؟ این روزها فقط کمی خسته  و شلوغم" خودم هم می دانم فقط خستگی و شلوغی نیست، ریپ می زنم و بالانس نیستم و توضیحش هم آسان نیست. نه که نخواهم و نتوانم، نمی دانم. باید بنشینم خودم را ببرم زیر ذره بین که بفهمم الان چه جوری ام و حوصله اش را ندارم. 
بد هم نیست حالم. یک جور سرخوشی که شبیه مستی است. از آن مستی هایی که ادم در حالت هرچه پیش آید، خوش آید قرار دارد و البته آن یک ذره عقلی که در سرش مانده می داند که این مستی بالاخره می پرد

۱۳۹۱ مرداد ۲۶, پنجشنبه

آدمی که گذاشته رفته

زنگ زدم مامان، سوار آژانس بود از بهشت زهرا برمی‌گشت. تاکسی گرفته بود رفته بود سرخاک پدر و برادرش، راننده تاکسی منتظرش مانده بود که فاتحه‌اش را بخونه و غبارروبی‌اش را بکنه و بعد هم رسونده بودش در خونه. دلم گرفت که تنها رفته بود. اون وقتها که بودم اگر قرار نبود که با بابا یا خاله‌ها بره، من و خواهره یکی‌مون یا دوتامون باهاش می‌رفتیم.
پول راننده تاکسی را که داد و رفت توی حیاط، با یک صدای آرام شمرده شمرده، گفت آدم بچه‌هاش که نباشن باید همین‌طوری بره سر خاک دیگه. دلم گرفت. زدم به مسخره بازی. کاش ده تا بچه داشتن که نبود من اصلا به چشمشون نمی امد

۱۳۹۱ مرداد ۲۰, جمعه

...

دیروز هی با خودم فکر می کردم چطوری باید بهش بگم که چی می خواهم؟ نمی خواستم ناراحت بشه یا فکر کنه شرایطش را نمی فهمم و فقط به فکر خودم هستم. کلی برای خودم داد و بیداد کردم. فکر کردم. عصبانی شدم. غر زدم. ولی وقتی دیدمش هیچی نگفتم. نمی دونستم چی باید بگم. چند روز پیش حرف زده بودیم و من راضی شده بودم که  انجامش بدهیم. ولی واقعا حس می کردم از پسش برنمیاییم و دل آشوبه گرفته بودم دوباره. شب که اومد، قبل از اینکه بهش بگم من خیلی خسته ام و فقط هرکاری می خواهی بکنی مسئولیتش با خودت و من کلا آف هستم یه چند وقت. خودش گفت کلی فکر کرده و به همون چیزی رسیده که من بهش فکر می کردم. راضی ام ازش. 
وسط این خر تو خر این دو هفته و اون همه بالا و پایین رفتن‌های سینوسی‌مون، هنوز بودن روزهایی که توی اوج هزارتا چیز، زیرچشمی نگاهش می کردم و قند توی دلم آب می شد. 

بعضی وقتها به خودت می ایی و می بینی زندگی ات شبیه فیلم ها شده است و فلان سکانس فلان فیلم شده است، الان زندگی واقعی تو. فقط باید حواسم باشد قرار نیست اخرش شبیه آن فیلم باشد. آخرش را قرار است خودم بنویسم

۱۳۹۱ مرداد ۱۹, پنجشنبه

حس‌های لحظه‌ای. بالا و پایین رفتن‌هایی که فاصله‌شان به ساعت نمی‌کشد. کدامشان واقعی هستند؟ 
خودخواهی‌ام این روزها پررنگ‌تر از همیشه است. اصلا توان اینکه زیر بار هیچ چیزی بروم ندارم. نه که نخواهم، توانش را ندارم.  اگر به خودم باشد شاید اصلا دلم بخواهد یکی از همان‌هایی باشم که یک کوله پشتی دارند و یک کیسه خواب و هرجا بشود بساطشان را پهن می کنند. یکی از شادها و دلخوش‌هاشان که وسط خیابان نشسته‌اند بستنی‌شان را می‌خورند و کل دنیا به تخم چپشان هم نیست. غمگین نیستم، فقط  این همه بند و بساط و قانونی که زندگی دارد خسته‌ام کرده. بگیر و ببندهای بزرگ هم نه، همین دست و پاگیری‌های کوچکش که هرکاری کنی باید به یک حداقلش تن بدهی.  اینجور وقتها دلم می‌خواهد تنها باشم. تنها تر از همینی که هستم و خوشحال و خوشنودم که نه بچه‌ای دارم و نه سگ و گربه‌ای که مجبور باشم حواسم بهشان باشد. اصلا هر وقت احساساتم قلمبه شده و بچه و سگ و گربه خواسته‌ام یاد همین روزهای خودم افتاده‌ام و بی‌خیالش شده‌ام.
دلم می خواهد این روزها همه چیز سرعت داشته باشد که چشم باز کنم و ببینم تمام شده، که ننشسته‌ام به حساب و کتاب و شمردن.
دلم می‌خواهد بعدش خودم را بسپرم به یک روند هرچه پیش آید خوش آید. برای منی که سخت می‌گیرم گاهی و اهل کنترل کردن همه چیز زندگی‌ام هستم آسان نیست. اما چیزی که الان دلم می‌خواهد این است. این که در موقعیتی باشم که تغییرهایی که ناگزیر زندگی هستند خیلی برایم فرق نکند. 
چند روز پیش دلم می‌خواست یکی مواظبم باشد چند وقتی، خسته بودم خیلی خسته. الان هم خسته‌ام هنوز. خسته کوه‌هایی که نکنده‌ام. اما حتی مراقبت هم نمی‌خواهم دیگر. همین که کسی کاری به کارم نداشته باشد بس است. هی دارم بندهای دور و برم را باز می‌کنم و هربندی که گره‌اش شل می‌شود لبخندم گشادتر می‌شود. 
بیخود تعجب می‌کردم که در این وضعیت چرا چسبیده‌ام به رژیم؟ این هم احتمالا در راستای شل کردن گره‌ها است. برای همین است که بیشتر از اینکه چقدر وزنم کمتر شده از اینکه چقدر ساده تر می خورم  و بند و بساط میز چیدنم سبک تر شده خوشحالم.
کلا این روند را دوست دارم. خیلی خیلی سال بود که فقط حرفش را می زدم و حالا دارد عملی می شود. فقط باید تلاش کنم کسی بار اضافه روی دوشم نگذارد. الان باری به اندازه یک بال مگس که بخواهد من را به طرف ماشین حساب و ورق زدن تقویم ببرد، این  آدم بودا مسلک علف‌خوار آرام شادان را تبدیل به الاغ چموشی می کند که فقط جفتک می پراند.
زندگی افتاده توی دور تند دوباره. تا باد چنین بادا

۱۳۹۱ مرداد ۱۶, دوشنبه

حالم بهتره. روانکاوم می گه آوار هزارتا چیز قدیمی است که یک دفعه خراب می شود روی سرم. از  دفتر روانکاو که بیرون آمدم هنوز خوب نبودم. روی تاب چوبی روبروی کافه کنار مترو که نشستم و یک بستنی پر از کاکائو و خرده بیسکویت که خوردم اما خیلی بهتر شدم. رفته بودم که تا ساعت 11 شب روی تزم کار کنم. حال و هوایش نبود و هوا سرد بود و گرسنه ام بود و دیوار کج بود و از این حرفها. طبیعتا سوار مترو شدم که مثلا در خانه می نشینم و پای درس و ننشستم و حالا قول شرف به خودم داده ام که فردا درس را تمام کنم. حالم هم خوب است خیلی بهتر از تمام یک هفته گذشته و حتی بهتر از عصر. سه گیلاس شراب قرمز و دو ساعت حرف زدن درباره یک زخم قدیمی کار خودش را کرد و سبک شدم. خیلی سبک. شروع که کرد به حرف زدن هیچ آمادگی اش را نداشتم. خواستم بپیچانم و بگویم باشد برای بعد و بروم توی اتاق خواب به هوای لباس عوض کردن. اما نمی شد، گیر افتاده بودم و باید حرف می زدیم و زدیم و خوب هم که شد حرف زدیم.
این روزها هم می گذرند. مطمئنم که می گذرند و خوبی اش به این است که حالا خیلی قوی تر از همه روزهایی هستیم که رفته اند.

۱۳۹۱ مرداد ۱۵, یکشنبه

بعد از یک هفته تمام افسردگی نیمه شدید و دیالوگ‌های تمام نشدنی با خودم، امروز می توانم با دو ثانیه مکث بگویم که خوبم. صبح سر صبحانه با هم حرف زدیم، تمام دیشب را به چیزی فکر کرده بود که من یک هفته است مدام با خودم تکرارش می کنم . طبیعتا دل به دلش دادم و حالا آرامم.
یک آرامش زیرپوستی به اضافه خیلی اشتیاق و هیجان به اضافه کمی ترس که البته همه شان طبیعی هستند. حالا به آن مرحله ای رسیده ام که فکر کنم در دو تا سه ماه آینده  باید فقط و فقط و فقط به پایان نامه فکر کنم و حواسم هم باشد که کار روتینم را تا همین حد نم نمک دو ماه گذشته پیش ببرم. 

۱۳۹۱ مرداد ۱۴, شنبه

یک روزهایی هست که دست بند دلفینی که بابا برام خریده دستم می کنم، شال رنگارنگی که مامان بافته را می اندازام روی دوشم،  دستبندی که خواهره فرستاده  می بندم و قلبی که پروین روز اخری بهم داد را می اندازم گردنم، تا موقع راه رفتن لق نخورم 
توانایی این را دارم که زندگیم را جمع کنم توی یک چمدان 20 کیلویی و این خیلی خوبه
به غیر از لباس‌ها و پنج جفت کفش و پنج تا کیف و 10 تا کتاب و صندوقچه گردنبند  وگوشواره‌هام که بیشترشان یادگاری از خودم و دیگرانند، تنها چیزهایی که دلم می خواهد در چمدانم باشند، رومیزی اصفهان مامان، مجسمه های کوچک خواهرم، کوسنها و رومیزی هایی که از جمعه بازار تهران برایم خریده، جا شمعی های کریستالی که ماریا موقع امدن بهم داد، قاب چوبی پروین که همه این چهار سال همه جا روی دیوار اتاقم بوده،یک سری کارت های کاغذی، آلبوم عکسی که از ایران با خودم آوردم، چند تا سی دی عکس و فیلم  از مامان بابا  هستند که همه شان توی کوله لپ تاپم جا می شوند. دلم می خواهد این گلدان کوچکی که یک سال است با همه بی مهری ها و بی توجهی های من تاب آورده و هرچند وقت یک بار گل های صورتی می دهد را هم ببرم، اما از اینکه خاک دامنگیرم کند می ترسم، فرقی نمی کند خاک کجا باشد، دو کف دست خاک گلدانی هم شاید بتواند روزی پاهایم را سست کند.
عروسک کلاه قرمزی را هم می گذارم توی چمدانم که فکر نکند به خاطر دست شکسته اش دوستش ندارم :)
هدیه تولد 30 سالگی ام است،تا یادم باشد که دنیا را خیلی جدی نگیرم و هروقت دلم گرفت اسمش را توی یوتوپ سرچ کنم

۱۳۹۱ مرداد ۱۲, پنجشنبه

دیشب خواب  خانم س را دیدم. همانی که همیشه بود، با همان آرامش مثال زدنی‌اش. او هنوز همان جا بود و من هم همین جا، اما نمی دانستم چطور کنارش بودم و با هم حرف می زدیم. قبلش رفته بودم دیدن پسر پنج ساله اش داشتم برایش تعریف می کردم که چطور اولش با من غریبی می کرد و بعد کم کم دوست شدیم و  راهم داد به بازی اش و گذاشت که با هم لگو درست کنیم. خانم س مثل همانی که بود، مثل مادری که چند سال است بازی کردن پسر کوچکش را ندیده، با دقت گوش می داد و رفتار پسرکش را آنالیز می کرد و یک جاهایی می گفت که چقدر عوض شده فلان واکنشش، قبل‌تر ها اینطور نبود. بعد برایش از دخترکش گفتم و چشمهایش می درخشید. چشمهایش می درخشید و لبخند می زد و می گفت همیشه همینطور بوده.
خیلی با هم حرف زدیم. نشسته بودیم روی یک نمیکت چوبی بیرون یک ساختمان سیمانی و دستم توی دستانش بود. 
بعد یک جایی قبل تر یا بعدتر از آن، دوباره همان خواب قدیمی را دیدم. همان صحنه قدیمی ، ده بار بیشتر تکرار شده که  خیلی اتفاقی یک جایی می بینمش، گیج و یخ کرده میخکوب می شوم که چه واکنشی باید داشته باشم، می آید جلو، خیلی آرام آرام. اول دستم را می گیرد. بعد به چشمهایم نگاه می کند و بعد همدیگر را در آغوش می کشیم. رویایش هم خوب است، خیلی خوب. اما هنوز بیدار نشده می دانم که فقط یک خیال است و حالا حتی به اینکه روزی با هم چشم در چشم شویم هم نمی توانم فکر کنم.....
باید همه چیز را بقچه کنم، بیاندازم ته کمد و قفلش کنم. به خانم ش هم چیزی نمی گویم. نمی گویم که همه چیز مثل شال مادام در یکی از داستان های رضا قاسمی شده که تو از آن طرف می بافی  و من از این طرف می شکافم.

حیرانی