دلم برای آقاجون تنگ شده. پیرمردی که با عینک ته استکانی اش روی صندلی روبروی من نشسته هیچ شبیه آقاجون نیست اما من را یاد آقاجون انداخته. مثل آن ماه‌های اول بعد از مرگش که هر پیرمردی را توی خیابان می دیدم آرام بغض می کردم و لب ور می چیدم و اشکها گلوله گلوله می ریختند پایین.

شهریور امسال که بیاید می شود 12 سال که از دستش داده ام. فقط از دست دادنش نبود اولین مواجه جدی ام با مرگ هم بود. اینجا قبلا نوشته ام که چه ترسیده بودم و چه باور نمی کردم و حتی تا داخل مرده شور خانه هم رفتم که ببینم همه چیز دروغ است  که خب.... نبود. 

اگر زنده بود الان 85 سالش بود و حتما به شیرینی همین پیرمردی که روبروی من نشسته. فقط پیرمرد نیست که هوایی ام کرده، بیرون باران می بارد مثل سیل و باران برای من هنوز معنای شمال را می دهد. معنای خانه همیشه زیبای آقاجون و مادرجون و صدای شرشر بارون روی ناودون و منی که می نشستم توی ایوان به تماشای مرغ و خروس های کز کرده گوشه دیوار تا باران تمام شود و من و آنها دوباره بدویم توی باغ و صدای مان همه خانه را بردارد. 

از کودکی هایم دلم فقط برای آن خانه تنگ می شود و روزهایی که آنجا پادشاهی می کردم برای خودم. همیشه دلم می خواست آن خانه را بخرم و برش گردانم به روزهای اوج. به روزهایی که خانه مثل نگین می درخشید و درختها همه پرمیوه بودند و خانه پر از عطر غذاهای مادرجون. آن تصویر درب و داغان سالهای بعد از مرگ آقاجون و مریضی مادرجون را حتی دلم نمی خواهد به یاد بیاورم. دلم می خواست آن اتاقک کنار خیابان را که سالهای اخر شده بود مغازه آقاجون بکنم اتاق کارم. عصرها بنشینیم آنجا و همانطور که زل زده ام به کوچه‌های روبرو برای خودم بنویسم. ایوان ها را پر از گل کنم دوباره و توی چاه وسط حیاط بنفشه بکارم. حالا که خانه را فروخته اند و شنیده ام که صاحبش آنجا را خراب کرده و جایش آپارتمان ساخته هم از رو نرفته ام. هی فکر می کنم شاید یک روز برگشتم و آنقدر پول داشتم که آن آپارتمان را خراب کنم و بدهم جایش خانه را همانطور که قبلن بود بسازند. فقط خدا کند درخت‌ها را از جا نکنده باشند و آن درختچه انار ترش گوشه حیاط هنوز سرجایش باشد....

نظرات

پست‌های معروف از این وبلاگ

جاده

اتاق

نیوکلن برلین