پست‌ها

نمایش پست‌ها از August, 2013

تا چند ساعت بعد هنوز وقتی نفسم بالا و پایین می‌رفت، جای درد را توی سینه‌ام، درست همان‌جایی که لاک‌پشت نقره‌ای خواهرم جاخوش کرده، حس می‌کردم. درد دور و بر سینه‌ام نبود، خیلی پایین‌تر یک زگیل  سمج روی انگشت کوچک پای راستم اینطور نفسم را بند آورده بود. بعد از چهار ماه که فکر می کردم میخچه است  و هزار جور دوا و درمان بی فایده بالاخره رفتم کلینیک مخصوص پا و تراشیدش و پانسمان کرد و دارو داد و گفت خوب می شود.
اما من هنوز دارم به دردش فکر می کنم. به اینکه چطور ناتوان شده بودم و چهار تا قرص مسکن قوی پشت سر هم فایده نداشت و فقط زار زار گریه می‌کردم. وسط همان اشک ریزانم مدام یادم دوست جانم  هم بودم که این چند وقت چقدر درد کشیده و هی دلم فشرده‌تر می‌شد. 
بیشتر از درد انگشت پایم، از این آسیب‌پذیری‌ آدمیزاد ترسیده بودم. از اینکه آدم چطور از درد یک زگیل کوچک در خودش فشرده می‌شود و هق‌هق می‌زند و همان درد بی‌اهمیت چطور تا بالای سینه‌اش کشیده می‌شود. 
نمی دانم شاید هم همه اش مال درد نبود، یک بخشی‌اش هم شاید مال شیوه‌های درمانی باشد که دیگر به آنها دسترسی ندارم. مال آن بوسه‌های شفابخشی که اینجا در هیچ…

از خواب و بیداری‌ها

آدم‌هایی هستند که در زندگی واقعی یک طوری از هم دور شده‌ایم و این فاصله گرفتن هم کاملا آگاهانه بوده ولی من هرچند از گاهی هنوز خواب‌شان را می‌بینم. قبلا فکر می‌کردم که نتوانسته‌ام از آن ادم‌ها دل ببرم، دلم هنوز پیش‌شان است و هزار جور تعبیر و تفسیر از خواب‌هایم می‌کردم، همه هم در این راستا که یک جای تصمیم‌مان ایراد داشته شاید و حالا توی خواب هی دارم به خودم تلنگر می‌زنم و خب آنجا که نمی‌توانم جلوی دلم را بگیرم. تازگی‌ها اما فهمیده‌ام که این خواب‌‌ها یک جوری ادامه آن پروسه‌ای است که در بیداری ناقص مانده. من آدم بگو و مگو و جدل و دعوا و ثابت کردن خودم و دوست‌داشتنم نیستم. نه که اگر مشکلی پیش آمد نخواهم برای دوستی‌ام تلاش کنم و بجنگم، اما یک مرز ظریفی دارم و از آن مرز که بگذریم، رها می‌کنم و بی صدا می‌روم. بعد توی خواب این پروسه دیدن آن آدم -یک زمانی نزدیک و حالا دور- در موقعیت‌های مختلف که اغلب با فاصله‌گذاری و یک خندق آشکار توی رابطه است، تکرار می‌شود.آنقدر تکرار که کم کم عادت می‌کنم به این موقعیت جدید یا بهتر بگویم آن را به عنوان یک موقعیت جدید می پذیرم. گاه حتی توی بیداری خیلی خیلی کم به…

دنياي وحشي

همينطوري كه داشتم چيزي را توضيح مي دادم گفتم يكي از خط قرمزهام اينه كه نذارم چيزي و كسي آزارم بده و حالا دلخورم كه خودم مسبب رنج خودم شدم. حرفم را قطع كرد و گفت فكر مي كني چيزي كه مي خواهي امكان پذيره؟ براش از رفتن هايم گفتم. از اينكه هرجا نتونستم تغيير بدم و زورم نرسيده كوله ام را جمع كرده ام و رفته ام جاي ديگر كه آزاري نباشد و يادم رفت از فراموشي هايم بگويم.از اينكه گاهي به عمد و گاهي به سهو يك چيزهايي را فراموش كرده ام و حتي گاهي كه نتوانسته ام كلش را از ياد ببرم يك چيزهايي را از وسط ماجرا، از ان دردناك ترين و فلج كننده ترين بخشش  بريده ام. حالا كه فكر مي كنم اما چيزي كه ميشه جلوش را گرفت در واقع تكرار ازار ديدن است. خيلي وقتها ضربه بدون انكه انتظارش را داشته باشي فرود مياد و اسون نيست كه هميشه جايي باشي كه مصونت كنه. مثل اون اولين و اخرين سيلي عمرم كه وقتي ١٠ سالم بود و مامان بيمارستان بود از دخترخاله ١٥ ساله ام خوردم و هاج و واج موندم وسط اتاق. تجربه كتك خوردن نداشتم و حتي نمي دونستم كه بايد مراقب باشم كسي به من سيلي نزند.  اما اينكه تكرار نشن كافيه؟ اگه كافي بود ديشب بعد از ديدن …
دلم هنوز از داشتنش غنج مي رود. از اينكه مي شود روي كاناپه دراز بكشد  و چيز بخواند و من تماشايش كنم و نگران نباشم كه چه وقت است و كجا هستيم
اب چه جوش و خروشي داره. به خاطر باران ديشب و نسيم امروز صبحه يا كشتي كه وسط رودخونه موتورش را روشن كرده؟ نمي دانم. كاش مي شد بشينم رويش و همينطور نم نم با هم جلو بريم بدون شنا بدون قايق مثلا با يك تويوپ پلاستيكي كه كمكم كند دراز بكشم روي اب و نترسم كه غرق شوم.٠