بچه‌دار شدن یا نشدن مساله این است

عفو بین الملل گزارش خوبی درباره سیاست های جمعیتی در ایران داده و انتقاد کرده که این سیاست ها به دنبال تبدیل زنان به ماشین تولید بچه هستند.
درسته که سیاست‌های جدید جمعیتی در ایران که خیلی شدید و هدفمند٬‌خانه نشین کردن زنان از طریق کنترل بر بدنشان و افزایش زاد و ولد را نشانه رفته٬‌اما این نوع نگاه که زنان را «ماشین تولید بچه» می دونه و بچه دار شدن را وظیفه بدیهی و طبیعی هرزنی، فقط محدود به سیاستگزاران حکومتی نیست و هنوز برای خیلی ها باور اینکه یک زن نخواد بچه دار بشه، دشوار و در مواردی غیرقابل فهمه. من تقزیبا از ۲۳ سالگی می‌دونستم که بچه‌ نمی‌خواهم و وقتی در ۲۶ سالگی تصمیم برای ازدواج  قطعی شد٬‌یکی از اولین چیزهایی که درباره‌اش صحبت کردم تصمیم برای مادر نشدن بود. قبل از اینکه خیلی رسمی درباره این موضوع حرف بزنیم٬ براساس شناختی که از نظرات همدیگه داشتیم٬ می‌دونستیم که هیچ کداممان تصمیمی برای بچه‌دار شدن نداریم و اون صحبت رسمی و قطعی هم بیشتر جنبه فرمالیته داشت.
با همه اینها٬‌ من در همه این سال‌ها بیشتر از همسرم٬ زیر فشار و سوال درباره بچه دار شدن بودم و حتی بوده مواردی که از همسرم پرسیدن نکنه تو داری خواسته‌ات برای بچه‌دار نشدن را به مریم تحمیل می کنی؟ یا مریم چون تو را دوست داره٬‌ «بخاطر تو» پا روی دلش گذاشته و  از خواسته خودش برای مادر شدن چشم پوشیده...  و سوالهایی از این قبیل که کلا عاملیت زن برای تصمیم‌گیری درباره بچه دار شدن یا نشدن را به رسمیت نمی‌شناسه. این افراد هم لزوما فامیل و آشنای دور سنتی و قدیمی نیستن و همین آدم‌های دور و بر خودمونن.
من عاشق بچه‌ها هستم و شادترین اتفاق سال‌های اخیر زندگی‌ام به دنیا آمدن یک دختر کوچولوی شیرینه که تا چند روز دیگه ۱۴ ماهه می‌شه و من «خاله دوره اسکایپی‌» اش هستم٬ اما بدیهی ندونستن حق زن‌ها برای مادر شدن یا نشدن بدون هیچ سوال و پیش فرضی٬‌ اینقدر هنوز و همه‌جا به چشم میاد که گاه جلوی ابراز احساساتم برای بچه‌های شیرینی که دور و برم هستند را می‌گیرم٬ چون واقعا حوصله ندارم درباره تفاوت «دوست داشتن بچه‌ها» و «تصمیمت برای بچه‌داشتن» توضیح بدهم.
خلاصه اینکه همینطور که در این گزارش هم آمده٬‌تصمیم‌گیری درباره بچه‌دار شدن یا نشدن٬‌حق بدیهی و بدون سوال و جواب زنان است. 

نظرات

‏سارا گفت…
تا وقتی انتخاب های آدم با "اکثریت"
همرنگ و همشکل نباشه، براش ارزشی قائل نیستن. این شامل ازدواج کردن یا نکردن، بچه دار شدن یا نشدن و خیلی مسائل ریز و درشت دیگه ای توی زندگی همه ماها میشه. از همه دردناکتر اینه که می بینی بیشتر اطرافیان مثلا تحصیل کرده قابلیت خوندن و نوشتن رو با باسواد بودن و ذهنی آگاه و پویا داشتن اشتباه می گیرن. خب آدم که از نطفگی آگاه دنیا نمیاد. باید یه سری چیزا برای آدم سوال بشه و بعدش کتاب بخونه، فیلم ببینه و از هر راهی که امکانش هست ذهنش رو فعال و رو به رشد نگه داره. واسه بعضیا کل زندگی زیر سواله و برای بعضیا همینکه توی یه بازه مثلا چند هزار ساله یه رفتاری بازور و بدون فکر و منطق رواج داشته کافیه.
طرف کلکسیونی از مدارک تحصیلی از دانشگاه های مثلا معتبر و غیر معتبر جمع کرده و همینو دلیل باشعور دونستن خودش میدونه و هربار که میگی فلانی شاید اون چیزی که تورو خوشحال میکنه برای من جواب نده و من نگاهم با تو متفاوت باشه، اونوقت تنها جواب حکیمانه ای که میشنوی اینه که خب همه همینن و شروع میکنه زندگی جنسی و .... خزندگان و چرندگان و آدمهایی که زندگیاشون از نظر من یه مرداب راکد متعفنه! رو مثال زدن.
از سکوت و لبخند زدن جلوی آدمهایی که هیچ نیازی که بالا بردن درک خودشون نمیبینن خسته شدم.
توی همین مساله زاد و ولد!! خانوم ها باید بیشتر و بهتر از اینا واکنش نشون بدن! منتها تا می خوای حرفتو بزنی همیشه (حداقل برای منکه اینطور بوده) مخالف های سرسخت ترت خانوم های جمعن با ادبیاتی در حد اصغر آقا بقال محل!
اینکه بین هزار نقشی که یه زن میتونه تو جامعه داشته باشه نقش مادری و همسری پررنگ ترین و مهمترین نقش ها هستن رو فقط آقایون تبلیغ نمیکنن!
جالبه که هر خطایی رو می تونن بر یک زن ببخشن جز اینکه مادر باشه و بگه خسته شدم! نمی تونم ادامه بدم! یه روزایی از خودم هم بدم میاد چه برسه به بچم! چون تو مغز این جماعت نهادینه شده و هی با تلقین هم این توهم رو تقویت می کنن که بعد از مادر شدن هست که زندگی برای یه زن شروع میشه و قبل اون زندگی معنایی نداره!!!
یکی از همکاران خانوم با مدرک دکتری فیزیک طوری از بچش حرف میزد که انگار بدنیا اومده بوده که فقط رسالت بدنیا آوردن این بچه رو انجام بده! در حدی که روابطش طبق گفته های خودش (موقع ناهار و تو راه رفت و برگشت و هر فرصت دیگه ای که میومد!! و بنده ناخواسته فیض میبردم) رابطش با شوهرش هم به همین دلیل به آشفتگی کشیده شده بود.
اونوقت از زنانی که در خانواده های با سطح مالی ضعیف در محیط های بسته و دورافتاده چه انتظاری میشه داشت!
اونقدر مثال های رنگ و وارنگ تو این ساعت شب اومده تو ذهنم که نمیدونم کدومشو بنویسم.
این خودش شد یه پست1 ببخشید که طولانی شد:)
این روزا پیدا کردن کسی که حرفاشو بفهمی و به دلت بشینه خیلی سخت شده، واسه همینم تا نوشتت رو خوندم اونقدر بدلم نشست که نتونستم جواب ندم.

پست‌های معروف از این وبلاگ

جاده

اتاق

نیوکلن برلین