دیشب همه چیزهایی را که از 2012 تا حالا توی اون یکی وبلاگ متروکه تر از اینجا، نوشته بودم ( باچند تاسانسور و حذف کوچک) با دو تا کلیک فرستادم همین جا. چرا موقع نوشتن شان نمی شد حتی اینجا بگذارمشون؟ زمان همه چیزراآسان می کند انگار.
اینجا بیشتر ازهرچیزی جایی شده که بلند بلند با خودم حرف بزنم. کنارش آن اتاق بغلی هم هست که حالا می دانم چند ماه بعد یا چند سال بعد هرچه نوشته ام سریرز همین جا می شود و کمی انطرف تر در یک صفحه وردی که هرسال هی درازتر و درازتر می شود و هذیان ها و امیدهایش،  پریشان تر از آن است که فعلا بخواهم کسی بخواندش.


 

نظرات

یاسر گفت…
سلام. خب وبلاگ واحد بهتره، مگر اینکه آدم بخواد دو یا چند سری از مطالب در کنار هم خونده نشوند. اگر شما هم به من سری بزنید و در صورت تمایل نظرتون رو راجع به مطالبم بگید، خوشحال می شوم.

پست‌های معروف از این وبلاگ

جاده

اتاق

نیوکلن برلین