رد شدن و رفتن به محتوای اصلی

بی قراری



همه چيز را اماده كرده بودم كه اخر اين هفته برم دوبلين، اما نميشه. نميشه و بايد يك ماه منتظر بمونم. از صبح كه با صاحبخانه صحبت كردم و گفت نميشه و بايد يك ماه بهش وقت بدم. اينقدر حالم گرفته بود كه حتي يادم رفت صبحانه و ناهار بخورم.

از عصري كه رسيدم خونه فقط كتاب خواندم و ليست كتابهاي خوانده شده ام را توي گودريدرز تيك زده ام. فردا بايد به ر بگم كه يك ماه ديرتر ميام دوبلين و به ميم هم بگم طبق قرار قبلي وسط فوريه بياد ديدنم.

فقط اين نيست، يك ماه ديرتر به دوبلين رفتن براي مني كه فكر مي كردم شش ماه اينجا خواهم موند خيلي هم گزينه خوبيه، كم طاقت شدم و طاقت موندن ندارم، از لندن هم همنطوري اومدم، مثل مرغي كه داره بال بال مي زنه و نمي تونه بمونه، مشكلم موندنه اصلا، اينقدر به رفتن و هميشه رفتن فكر كردم كه بي قرار شدم، شايد هم بودم، از خيلي وقت پيش، نمي دونم، واقعا نمي دونم.

چند شب پيش افتاده بودم به جون ارشيو وبلاگ قديمي ام و يك جا خيلي خيلي سال پيش نوشته بودم كه از اين شهر خسته شدم و دلم مي خواد راه بيافتم برم، هرچندوقت يك جايي شم و قصه زندگي ادمها را بنويسم.

دوبلين كه برم احتمالا بيشتر مي مونم، لازم دارم كمي اين بي قراري ام را تسكين بدهم و چه جايي بهتر از دوبلين و كنار عزيزانم؟ موقع امدن دختره مي گفت چرا مي ري؟ گفتم مي رم ولي زود برمي گردم، جواب داد: خب اگه نري، يگه نمي خواد كه بيايي

دلم براش تنگ شده و خوشحالم كه تصميم گرفتم برم نزديكش باشم، تصميم اساني نبود و تا لحظه اخر همانقدر كه برايش هيجان زده بودم، نگران هم بودم، اما خب اخرش تصميمم را گرفتم و خونه هم اجاره كردم و خوش شانسم كه خونه را يك ماه هم برايم نگاه مي دارن

نظرات

پست‌های معروف از این وبلاگ

اتاق

چند وقت پیش خواب می‌دیدم، کسی از من می‌پرسد مهمترین اتفاقی که بعد از آن چند روز زندان برایت افتاد چه بود و من گفتم: فهمیدم آزادی یعنی چه و چقدر مهم است. صبح که بیدار شدم توی آینه خودم را نگاه کردم و به آن زنی که شب‌ها وقتی من چشم‌هایم را می‌بندم، زندگی می‌کند لبخند زدم. در بیداری هم که از من این سوال را می‌پرسیدند احتمالا همین جواب را می‌دادم. فیلم «اتاق» را دیدم بالاخره. نمی‌خواستم ببینمش. نه آن وقتی که روی پرده سینما بود و نه بعدتر که نسخه آنلاینش آمد. درست‌ترش این است که می‌ترسیدم ببینمش و حق داشتم. آن لحظه‌ای که پسرک از ماشین بیرون پرید و با جهان روبرو شد..... آن سکانس اخر فیلم و دری که باز بود و پسرک می‌گفت این اتاق با آن در بسته، اتاق بود...آن دری که قفل بود و نمی‌توانستند بازش کنند.... آن دیواری که جهان آنطرفش بود....  آزادی هنوز برایم مهم است و معنایش فقط رفتن به آن طرف دری که چند روزی رویم قفل شده بود، نیست. هر روز، واقعا هر روز، قدر آزادی‌ام را می‌دانم و هنوز این آزادی برایم عادی نشده است، اما سیستم ایمنی مغزم آن بخشی گرفتن آزادی معنای حبس در فضای بسته می‌دهد را کم‌رنگ کرده…

از کابوس‌ها

سیستم جدید محافظتی مغزم اینطور است که واقعیت را، واقعیتی که من با خوش‌بینی همیشگی‌ام سعی می‌کنم زهرش را بگیرم و نگذارم تلخی‌اش به جانم بنشیند، صاف و رو راست، همانطوری که هست جلوی چشمم بگذارد. چند شب پیش  بعداز اینکه به‌طور بی‌سابقه‌ای سر درد دلم باز شد و یک سری از تجربیات تلخم را برای دوستی گفتم، خواب دیدم که من و ع  محکوم به تحمل شلاق شدیم و ما را برای اجرای حکم می‌برند. سیستم طوری بود که قرار بود به ما داروی بی‌حسی بزنن تا از پس تحمل ضربه‌های شلاق بربیاییم. اما همان هم خیلی وحشتناک و چیزی شبیه اتاق‌های اعدام آمریکا بود. ع یک مرحله جلوتر از من بود و می‌دیدم که چطور می‌برند و می‌زنندش. من تمام مدت مقاومت می‌کردم و هرکاری از دستم برآمد کردم تا در نهایت شلاق نخورده بیدار شدم. حتی نگذاشتم آن داروی بیهوشی یا آرام‌بخش را هم به من بزنند. یادآوری هراس قرار گرفتن در چنین موقعیتی و دیدن جای زخم شلاق‌ها بر پشت آن دیگری که مثل جای یک بریدگی عمیق و طولانی بود، هنوز هم آزارم می‌دهد. اما درست مثل بیداری که به هر ترفندی بود خودم را نجات دادم، در خواب هم نگذاشتم شلاق‌شان به تنم برسد. اینکه  چرا ع در…

لاك پشت پرنده

ديشب خواب خودم را ديدم، لاكپشت بودم، هميني كه دارم كم كم تبديل ميشم بهش. همانقدر سخت جان، همان قدر آرام، همانقدر خانه به دوش و در حركت و چند زيست، با همان پناه بردن ها به لاك خودم وقت سختي و اضطرار.  توي خوابم لاك پشتي كه من بودم بال داشت، دو تا بال روي لاكش، جايي كه محكم ايستاده بود را دوست نداشتم، زورم نمي رسيد تكانش دهم از بالش گرفتم كه بلندش كنم، بالش پاره شد و شكست، با همان بال پاره شده جابجايش كردم اما انگار بالش به جانش بسته بود، هي كم كم آب رفت، مثل يخي كه جلوي هرم افتاب آب شود. دست و پا مي زدم كه حفظش كنم و نمي شد. بالش به جانش بسته بود. توي چند دقيقه يك مايع لزجي، مثل حلزون زيرپا مانده شد و مرد. توي خوابم نمي دانستم خودم بودم آن لاك پشت. حالا مي دانم اما. خودم بودم و بايد مراقب بال هايم باشم. حالا خوب مي بينم كه چطور روي لاكم بال دراورده ام. يادم باشد قصه لاك پشتي كه دلش مي خواست پرواز كند و هيچ پرنده اي زورش نمي رسيد  بلندش كند را براي مانلي بگويم. بگويم كه لاك پشت قصه ما چطور بال دراورد و پريد و ديگر مجبور نبود با دهن بسته به چوبي كه يكي ديگر سرش را گرفته بود، اويزان شود.