۱۳۹۶ شهریور ۳, جمعه

ابر سیاه



هربار که از یک دوره افسردگی بیرون میام، مثل آدمی‌ام که سرش را کرده بودن زیر آب و نمی‌تونست نفس بکشه و حالا آب‌چکون و خیس و نفس نفس زنان دوباره برگشته به زندگی. این بار دوره‌اش خیلی کوتاه بود و می‌دونم که احتمالا دلیلش بالا پایین شدن هورمون‌‌ها توی دوره پریودم بود (بله یک ماه هم که درد ندارم، اینطوری تلافی می‌کنه) اما حتی وقتی یاد این پنج روز گذشته می‌افتم، نفسم می‌گیره.

البته که بلدم چی کار کنم که افسردگی دامن‌گیر و طولانی نشه و البته که هر پنج روزش را هرطور که بود خودم را از خانه انداختم و بیرون و راه رفتم و گوشه‌های جدید شهر را کشف کردم و کار کردم و نوشتم و حتی برای خودم بستنی قیفی خریدم. اما اون ابر سیاهی که همه چیز را ترسناک و بیهوده می‌کنه و هی می‌پرسه « که چی؟» هم دنبالم بود و نمی‌گذاشت خورشید را ببینم. و خب، خورشید هم اینقدر کم بود این روزها که بدون افسردگی هم پیدا کردنش آسون نبود و شاید اصلا تقصیر این هورمون‌های بیچاره نیست و واقعا این هوای ابری و بدون خورشید حالم را بد کرده بود.

امروز، وقتی صبح زود رفتم کنار رودخانه دویدم و بعدش دوش گرفتم و پریدم توی کافه و کارم را شروع کردم، حس آدمی را داشتم که پنج روز هرچی دویده جلو نرفته و حالا یک دفعه مثل تیر از کمان رها شده، پریده بیرون.

امان از این سگ ول‌نکن

هربار که از یک دوره افسردگی بیرون میام، مثل آدمی‌ام که سرش را کرده بودن زیر آب و نمی‌تونست نفس بکشه و حالا آب‌چکون  و خیس و نفس نفس زنان دوباره برگشته به زندگی. این بار دوره‌اش خیلی کوتاه بود و می‌دونم که احتمالا دلیلش بالا پایین شدن هورمون‌‌ها توی دوره پریودم بود (بله یک ماه هم که درد ندارم، اینطوری تلافی می‌کنه) اما حتی وقتی یاد این پنج روز گذشته می‌افتم، نفسم می‌گیره.
البته که بلدم چی کار کنم که افسردگی دامن‌گیر و طولانی نشه و البته که هر پنج روزش را هرطور که بود خودم را از خانه انداختم و بیرون و راه رفتم و گوشه‌های جدید شهر را کشف کردم و کار کردم و نوشتم و حتی برای خودم بستنی قیفی خریدم. اما اون ابر سیاهی که همه چیز را ترسناک و بیهوده می‌کنه و هی می‌پرسه « که چی؟» هم دنبالم بود و نمی‌گذاشت خورشید را ببینم. و خب، خورشید هم اینقدر کم بود این روزها که بدون افسردگی هم پیدا کردنش آسون نبود و شاید اصلا تقصیر این هورمون‌های بیچاره نیست و واقعا این هوای ابری و بدون خورشید حالم  را بد کرده بود.

امروز، وقتی صبح زود رفتم کنار رودخانه دویدم و بعدش دوش گرفتم و پریدم توی کافه و کارم را شروع کردم، حس آدمی را داشتم که پنج روز هرچی دویده جلو نرفته و حالا یک دفعه مثل تیر از کمان رها شده، پریده بیرون.

۱۳۹۶ شهریور ۲, پنجشنبه

آشفتگی



پريود اين ماهم كمرشكن بود. هورمون هام طوري بهم ريخته بودن كه بايد مدال بدم به خودم كه صحيح و سالم اين پنج روز را طي كردم. چيز عجيب درباره برلين اينه كه تقريبا هر روز از خونه بيرون رفتم و توي كافه كار كردم و اگه بخوام از اون طرف نگاهش كنم، تقريبا توي خونه نمي تونستم كار كنم.

اتاقم بزرگ و خوب بود، با كاناپه و ميز و بالكن، اما براي اولين بار بعد از هزارسال، هر روز مثل تيري كه از كمون بپره مي زدم بيرون و بساطم را توي يكي از كافه هاي شهر پهن مي كردم. امروز تنها روزي بود كه موندم خونه و تنها روزي هم بود كه كار نكردم. صبح با سردرد و گوش درد و گلو درد بيدار شدم و گفتم از توي تخت كار مي كنم، اما در عوض فرندز ديدم و وسط روز خوابيدم و كابوس ديدم كه مي خوان مهدي پرپنچي را اعدام كنن و من و يك گروه از بچه ها رفتيم پيش خامنه اي التماس كه اعدامش نكنيد و اون وسطها هم داشتن حكم اعدامش را با خفه كردنش اجرا مي كردن…

فكر كنم همينها كافيه كه نشون بده چه روز محشري داشتم و چقدر سخت بود كه ساعت ده و نيم شب خودمو بكشم سركوچه و پيتزا بخرم و بشينم اينجا كتاب بخونم. كتابه البته درباره يكي بود كه توي تيمارستام بستري شده بود و بعد از دو صفحه بستمش.

امروز دقيقا به همين اشفتگي همين نوشته ها بود و همه چيز در بيهوده ترين وضعيت ممكن خودش را نشون مي داد. خيلي به خودم افتخار مي كنم كه هي يادم بود كه تاثير هورمونه و فردا حتمن خوب مي شم.

خوبي برلين و خوبي خونه اي وسط شهر داشتن اينه كه حتي اگه حالم به خرابي امشب باشه هم مي تونم خودم را اخر شب بكشم بيرون و حتي شده يك ذره، احساس بهتري داشته باشم

۱۳۹۶ مرداد ۲۸, شنبه

تو خیلی دوری



وقتی راه افتادم، یک تصویر محو از مسیرم داشتم که نصفش براساس ارزوها و رویاهام بود و نصف دیگرش براساس تجربه آدم‌های دیگه‌ای که داشتند این مدلی زندگی می‌کردند و البته آرزوها و تجربه‌ها را براساس توانایی‌ها و جیب خودم، شکل دادم. با این حال، هرچه که جلوتر می‌رم، راهی که مال منه مشخص تر می‌شه، از چیزهای کوچک گرفته مثل اینکه کدوم لباس‌ها به دردم‌ می‌خورن و کدوم‌ها را باید دوباره رد کنم برن و از اینی که هستم سبک‌تر بشم. یا حتی چه چیزهایی را باید کم‌کم و به مرور اضافه کنم. کندی‌اش . به خاطر رعایت جیبمه و اینکه واقعا مطمئن باشم لازم‌شون دارم و فقط یک هوس نیست که الکی بارم را سنگین کنه. حالا می‌ دونم که هر شهر را بین یک تا دو ماه بیشتر نمی‌خواهم بمونم و اینطوری پیش می‌رم که اولش فقط کار می‌کنم و یک گوشه شهر می‌مونم تا آرام بشم و اهلی و بعدش کم‌کم شعاع حرکتم را بزرگتر می‌کنم و می‌رم گردش برای خودم. یا مثلا می‌دونم که ترجیحم اینه که بیشتر بیرون کار کنم و غذا بخورم و بنابراین آشپزخانه خیلی مهم نیست و حتی اینترنت خوب هم می‌تونه مهم نباشه. این ۴۰ روزی که برلینم هستم شاید سه روز هم از خونه کار نکردم و در مجموع حتی یک هفته هم آشپزی نکردم و خیلی وقت‌ها حتی صبحانه را هم بیرون می‌خورم. کلا برنامه اینه که صبح‌ها دوش می‌گیرم، لباس می‌پوشم می‌زنم بیرون، یک کافه دور یا نزدیک پیدا می‌کنم و کار می‌کنم. گاهی صبحانه و ناهار و شام را همون‌جا می‌خورم و گاهی هم برای هر وعده کافه را عوض می‌کنم. از کار عقب که نباشم هم به خودم این فرصت را می‌دهم که کمی پیاده روی کنم و یک کافه دورتر از خانه پیدا کنم. یا مثل امروز که تقریبا تعطیلم و فقط دو سه ساعت قراره کار کنم، می‌تونم پیاده راه بیافتم برم یک طرف دیگه شهر و برای خودم گوشه‌های قشنگ شهر را کشف کنم.

امروز یک کیف کوچولو برای لوازم ارایش و بهداشتی و داروها خریدم. دیروز هم دوتا شلوار مشکی نخی. یکی بلند و یکی شلوارک. که هردوشون چندکاره هستن و در عوضش می‌تونم چند تا از لباس‌های راحتی که این چندوقته استفاده نکردم یا کم استفاده کردم را همین‌جا جا بگذارم. چندتا تکه دیگه مثل یک سویشرت خیلی نازک هم لازم دارم اما فعلا دست نگه‌داشتم. خیلی دارم به روز زندگی می‌کنم. یعنی به روز که نه، به ماه. الان برنامه ام تا ۱ اکتبر دقیق چیده شده. بلیط و خانه هم دارم. بعدش چی؟ هنوز نمی‌دونم. اول از همه باید امروز یک براورد دقیق کنم که چقدر دیگه برلین کار دارم و تا کی«باید» برلین باشم. بعدش ترجیحم اینه که راه بیافتم. از قرار معلوم، واقعا قرارم نمی‌گیره دیگه و این هم خوبه و هم عجیب. تنها چیزی که الان خیلی مهمه اینه که به جز کارم، به هیچ چیز و هیچ‌کس دیگه‌ای قول ندهم. دیروز دخترک بعد از کلی مسخره بازی و یک کم غریبی کردن، بهم گفت پاشو همین الان بیا و آخ چه دلم می‌خواست که پرواز کنم طرفش. بعدش که گفتم نمی‌شه، گفت خب فردا بیا. یک طوری گفت که حتی رفتم بلیط‌ها را هم چک کردم ولی واقعا نمی‌تونم الان ۵۰۰ تا بدم برای پرواز و بهش گفتم باید تا ۲۰ روز دیگه صبر کنی عزیزم. خودم بیشتر از اون نیازمند این صبوری کردنم.  

۱۳۹۶ مرداد ۲۴, سه‌شنبه

کنج امن



یک ماهی که برلین بودم بیشترش را توی همین دوتا محله نیوکلن و کویرزبرگ که حوالی خانه‌ام هستند چرخیدم. برلین خیلی ساختار محله‌ای داره و همین محله‌های دور و بر من اینقدر هرچیزی که بخواهم از رستوران و کافه‌های خوب، کناره رودخانه و کانال، پارک‌های جنگلی قشنگ، بازارچه‌های محلی و کوچه و خیابان‌های قشنگ دارن که واقعا ادم خیلی لازم نداره بره دورتر. این چند روز اخیر اما به بهانه دو دوستی که از لندن امده بودن کلی از شعاع خودم دور شدم و جاهای دلبر دیگه را هم دیدم و فکر کنم اگه این هفته را خوب کار کنم و چندتا مطلب نیمه کاره‌ای که دستمه را تحویل بدم، اصلا شاید هفته دیگه بساطم را دورتر، مثلا توی محله یهودی‌ها پهن کنم.
ولی واقعیتش اینه که وقتی همه چیز زندگی‌ات اینطور تغییر کرده و مدام در حال جابجایی و تغییر هستی، نگه داشتن نقاط امن و آرامی مثل کافه دنج سرکوچه، کمک می‌کنه که یک حدمتعادلی از امنیت را داشته باشی و فکر نکنی که هر روز صبح یک آدم تازه متولد شده هستی که باید همه چیز را از نو تجربه کنی.
یکی از زن‌های مهم و قدرتمند من، کاملا یک جا نشینه. از اونایی که دلش می‌خواد بساطش را طوری پهن کنه که جز جنگ و زلزله زور هیچی به تکون دادنش نرسه و حتی سفر هم که می ره یک گوشه‌ای ولو بشه و از ارامش و سکونی که جای جدید داره لذت ببره. این طفلک یک جا نشینم اما گیر آن یکی زنی افتاده که خیلی ساله بی‌قراره و حالا اون بی‌قراری از توی کله‌اش به پاهاش هم رسیده و جز رفتن و رفتن کاری ازش برنمیاد و تنها امتیازی که می تونه به زن یک‌جا نشینم بده، همین کافه سر کوچه و محله آشنا  و نگرداندنش دور شهره.

۱۳۹۶ مرداد ۲۱, شنبه

آرزوی هزار ساله‌ای كه ديگه فقط یک آرزو نيست


پارسال همین روزها بود که هوایی شدم و خواستم که بالاخره رویای هزار ساله‌ام را زندگی کنم. رویای هزارساله‌ام، یک زندگی مینی‌مالیستی بود که همه زندگی‌ام توی یک چمدان کوچک جا بشه، خانه، به عنوان جای ثابتی در یک نقطه از جهان، نداشته باشم و راه بیافتم تا ببینم آسمان هرجای جهان چه رنگیه؟ توی رویاهایی که از ۱۵-۱۶ سالگی می‌بافتم دلم می‌خواست راه بیافتم و قصه آدم‌ها را بنویسم. ولی همه چیز یک خیال خیلی خیلی دور بود. تنها باری که همه چیز را روی کاغذ آوردم و واقعا می‌خواستم بروم دنبالش حوالی ۲۴ سالگی بود. اون روزها دلم می‌خواست با یک لندرور دور ایران بچرخم ، کتابخانه سیار برای بچه‌های روستایی داشته باشم و خودم هم بله، همان آرزوی قدیمی: قصه آدم‌ها را بنویسم. همه این‌ها را می‌خواستم و تنهایی از پسش برنمی‌امدم و نشد که بشه .
حالا اما  بالاخره دارم آرزوم را زندگی می‌کنم. کار آنلاین دارم و هرجایی که برق و اینترنت داشته باشه می‌تونم لپ‌تاپم را باز کنم و کار کنم و کنارش هم زندگی. شده‌ام یک کوچ‌نشین دیجیتال که شهر به شهر جلو می‌رم، زندگی می‌کنم،  کار می‌کنم و آدم‌های جدید را می‌شناسم.

۱۳۹۶ مرداد ۱۰, سه‌شنبه



درد گاهی طوری توی وجود آدم ته نشین می شه که خلاصی ازش ممکن نیست. فرقی نمی کنه که سطح تماست با درد چقدر بوده، مهم اینه که لمسش کردی که فهمیدی چه داغه و چطور می سوزونه. مهم نیست که الان اون درد از تو هزارن فرسخ فاصله داره. مهم نیست که دیگه محاله اون درد بیافته به جونت. مهم اینه که فهمیدی چطور درد می کنه، که می دونی دردش فقط برای تو تمام شده، تمام شده؟؟؟ مگه تمام شدنیه؟ اصلا ماجرا اینه که تمام شدنی نیست لعنتی. ظاهرش اینه که مثلا نون خامه ای ته گلوت گیر می کنه چون یاد فلان حسرت فلان روز می افتی. اما این فقط ظاهرشه. اصل ماجرا یه چیز دیگه است. چیزی که نوشتنش را بلد نیستم و اگه بلد بودم شاید دردش کمتر می شد. هنوز بلد نیستم بگم پشت اون دیوارها چی دیدم که اینطور هراسیدم از زندگی. بلد نیستم بگم پشت چشم های اون زنها چی بود که اینطوری به وحشتم انداخته.


چیزی از جنس زنده بگور کردن آدم ها. آدم هایی که آرزوهاشون را ازشون گرفتن.طوری که نتونن به فردا فکر کنن. که همه زندگی صدایی باشه که روزی چند دقیقه ازپشت گوشی تلفن می شنون یا بدتر، حتی اونم نباشه. حتی اون ملاقات های کابینی هفته ای یک بار هم نباشه. که زنده باشی اما هیچ کس ندونه که زنده ای. بعد همه اینها تمام نشن هیچ وقت و خودت هم حتی اونقدر زنده نباشی که بتونی تمامش کنی. که با همه این ناامیدی و هیچی نبودن ها یه نوری، یه نور احمقانه ای اون دور دورها باشه که بکشوندت. یه خیال واهی که حتی نمی ذاره بمیری. که بعد این زنده بودن و مرده بودن هزار سال نوری طول بکشه، هی روز پشت سر روز. هی شب پشت سر شب.

حیرانی